Dag 7 - Melkam Fasika - Afscheid

Vandaag vierden de Ethiopische christenen Pasen, Fasika. Melkam Fasika betekent Zalig Pasen. Heel veel mensen zijn op hun paasbest gekleed, hier betekent dat ook in traditionele kledij, die voor elk volk verschillend is.

Deze morgen bezochten we de vismarkt van Awasa, die jammer genoeg gesloten was. De vissers werkten op deze feestdag niet, daardoor waren er geen pelikanen zoals vorige keer, enkel de aartslelijke maraboes en de aapjes.

We reden naar Shashemene voor ons laatste bezoek aan Tago, Ayelew, Meskerem en Roman. Ook zij waren op hun paasbest, Tago droeg een jurk die ik ooit voor Thereza had gekocht maar nu voor haar te klein is.

We werden voor de laatste keer op allerlei lekkers getrakteerd. Ze hadden een honingdrank gemaakt, Sabine had de tegenwoordigheid van geest om te vragen of die van flessenwater gemaakt was... niet dus. Jammer, Tago was wel wat teleurgesteld dat we die niet konden opdrinken.

Koffie kan natuurlijk altijd wel.

Voor wie het nog niet wist: in Ethiopië maken ze koffie volgens een echte 'ceremonie'. Vele mensen denken dat dit enkel voor speciale gelegenheden is, maar ook bij de gewone mensen thuis wordt hij nog steeds op deze manier gemaakt.

Alles staat klaar

Eerst wordt de koffie gewassen

dan geroosterd

er wordt ook wierook gebrand, geeft samen met de koffie een heel typische geur

genoeg geroosterd, water wordt op het vuur gezet

de koffiebonen worden niet gemalen, maar geplet, ongelooflijk
dat ze daar op deze manier poeder kunnen van maken

Klaar!

Op een bepaald moment raakte Meskerem helemaal overstuur. Ze is nu 5, de leeftijd van Thereza toen zij naar het weeshuis vertrok. Ze beseft nu veel meer dan vorige keer wat er gebeurt en weet dat het een hele tijd zal duren eer ze haar 'ehet' (zus) zal terugzien. Het was echt aandoenlijk en zette heel wat emoties in gang. Ethiopiërs kunnen moeilijk omgaan met wenende mensen, dat hebben we vroeger al ondervonden. Thereza kreeg het natuurlijk ook moeilijk (ook met de manier waarop Meskerem door Tago en Ayelew benaderd werd, troosten zit niet echt in de natuur van Ethiopiërs), Tago probeerde het verdriet te onderdrukken en dook weg achter het gordijn van de slaapkamer, maar het kwam eigenlijk niet meer goed...

We wisten op voorhand dat dit het moeilijkste moment van de reis zou zijn.

Thereza had het tijdens de rit naar Addis duidelijk nog moeilijk, maar slaagde erin het afscheid te verwerken tegen dat we in ons hotel aankwamen. Ze had vrij snel weer oog voor de omgeving, wat een goed teken is. Hopelijk kan ze het thuis ook een plaats geven.

Morgen onze laatste Ethiopische dag...