Dag 4

We begonnen de dag met 2 verzwakte meisjes: Liske was gisteren op de terugweg al ziek geworden, Thereza afgelopen nacht.
We spraken dan ook met Daniel af dat we deze voormiddag enkel de school van Meskerem zouden bezoeken, nadien inchecken in het hotel in Awasa om daar de meisjes op hun effen te laten komen. We zullen dan morgen bij de dokter gaan en gaan shoppen, om pas zaterdag naar Buge terug te keren, zodat Thereza voldoende aangesterkt is voor de lange rit.

Onderweg lieten we Daniel 5 kippen kopen. Sabine betaalde 400 birr, omgerekend zo'n 19 euro. 2 kippen zullen ze slachten voor Pasen, en 3 houden ze voor de eitjes.

Tago was heel erg bezorgd en teleurgesteld dat Thereza zo ziek was... Ze had weer koffie en popcorn gemaakt, maar Thereza had 's ochtends zelfs geen tas thee kunnen binnen houden.

Samen met Meskerem en haar papa gingen we naar de school. We werden ontvangen door de directrice. We legden uit dat we de schoolspullen aan de kinderen die het nodig hadden wilden geven, niet aan diegenen van wie de ouders de schoolspullen wel kunnen betalen. Ze had op voorhand al een selectie gemaakt en stelde voor dat de kinderen de cadeaus zelf in ontvangst kwamen nemen. Een hele belevenis. We hadden onze spullen niet op voorhand geteld en wisten dus niet of we evenveel schriften als potloden als gommen bij hadden... Ook hier enorme verschillen tussen de kinderen: sommigen durfden amper dichterbij komen en moesten een zetje krijgen om het schriftje in ontvangst te nemen, anderen zouden het zelf uit de zak genomen hebben. We hadden niet voldoende bij voor iedereen, de laatsten kregen een potlood en een zakje koekjes of snoepjes.
We lieten wel nog kleurpotloden, scherpers, krijtjes enz. bij de directrice voor als ze het nodig hadden.
Sabine had ook 2 stukken zeep bij, ze gaf er een aan de directrice en een aan de leerkracht van Meskerem. Een andere leerkracht kwam ook om een stuk zeep vragen, het stemt tot nadenken...

Nadien bezochten we het klaslokaal van Meskerem. Het was fijn om te zien in welke omgeving zij onderwijs krijgt. Hopelijk krijgen we het geregeld dat ze dit steeds kan blijven doen.
Het is een 'Kindergarten', er zitten kinderen van 4 tot 7. Ze leren er Oromo, de taal die in Shashemene gesproken wordt, Amhaars, de Ethiopische bestuurstaal, en Engels. Een iets ander systeem dan het Belgische dus.

Liske en Thereza voelden zich nadien toch al wat beter.

We reden dan door naar Awasa en installeerden ons in het prachtige Haile Resort. De meisjes slaagden erin te eten en het binnen te houden, dus we denken dat ze over het ergste heen zijn. Gelukkig maar!

Ook al was het bewolkt, toch genoten we van een mooie zonsondergang.

Wat ik nu ga schrijven, zal me door veel mensen uit de adoptiewereld kwalijk genomen worden, maar ik heb er goed over nagedacht.
In Europa staat buitenlandse adoptie enorm ter discussie. Het Verdrag van Den Haag heeft als doel dat buitenlandse adoptie het allerlaatste redmiddel moet zijn, dat er vooral moet gezocht worden naar oplossingen in het geboorteland. Nu zien wij hier hoe straatarm Tagesech en haar gezin zijn, hoe moeilijk Tesfaye het heeft (ook al heeft hij op het platteland meer eten ter beschikking, werk is er in en rond Buge niet) en stellen vast dat het grootste deel van de bevolking straatarm, en het andere 'gewoon' arm is. Ze moeten elke dag vechten om voldoende eten te hebben, zelfs al hebben ze een vaste job. In een ideale wereld zorgt de regering (die in Ethiopië veel beter functioneert dan in vele andere Afrikaanse landen) ervoor dat de armoede structureel opgelost wordt. Ethiopië heeft ook het voordeel dat veel verdienende Ethiopiërs hun geld in het land investeren (Haile Gebrselasie bijvoorbeeld zorgt voor werk voor 20000 mensen). En toch, je weet zo dat het armoedeprobleem hier niet in 1 of 2 generaties opgelost zal geraken. Hewel, dan vinden wij, net zoals de mensen hier, dat Thereza het grote lot heeft gewonnen. Haar mama en Tesfaye vinden dat ook. Onze gids ook. Ik kan Tago en Tesfaye alleen maar bewonderen en dankbaar zijn omdat zij indertijd die moeilijke beslissing genomen hebben. Ik hoop dat we voldoende kunnen doen om ook de zussen een betere toekomst te geven. En ja, we helpen op deze manier maar een beperkt aantal mensen, maar is het feit dat je nooit een hele natie kan redden dan zo'n goed excuus om toch niet te proberen te helpen waar je kan?