terug in België

Peggy-de-Belgische vecht nog een beetje met Peggy-de-half-Ethiopische. Op die manier kan ze ook niet zo veel zinnigs schrijven.

Misschien brei ik op een ander moment nog een mooi einde aan de blog, maar momenteel ben ik te moe en moet ik nog te veel bekomen van alle ervaringen en indrukken. Ik kan echt niet slapen op een vliegtuig en een nachtvlucht is dan niet ideaal.

Ik kan wel zeggen dat ik een en ander heb bijgeleerd tijdens deze reis. Vooral veel bijgeleerd over mezelf. En een aantal mensen echt diep in mijn hart gesloten. O help, tijd om te stoppen.

Dag 7 - Melkam Fasika - Afscheid

Vandaag vierden de Ethiopische christenen Pasen, Fasika. Melkam Fasika betekent Zalig Pasen. Heel veel mensen zijn op hun paasbest gekleed, hier betekent dat ook in traditionele kledij, die voor elk volk verschillend is.

Deze morgen bezochten we de vismarkt van Awasa, die jammer genoeg gesloten was. De vissers werkten op deze feestdag niet, daardoor waren er geen pelikanen zoals vorige keer, enkel de aartslelijke maraboes en de aapjes.

We reden naar Shashemene voor ons laatste bezoek aan Tago, Ayelew, Meskerem en Roman. Ook zij waren op hun paasbest, Tago droeg een jurk die ik ooit voor Thereza had gekocht maar nu voor haar te klein is.

We werden voor de laatste keer op allerlei lekkers getrakteerd. Ze hadden een honingdrank gemaakt, Sabine had de tegenwoordigheid van geest om te vragen of die van flessenwater gemaakt was... niet dus. Jammer, Tago was wel wat teleurgesteld dat we die niet konden opdrinken.

Koffie kan natuurlijk altijd wel.

Voor wie het nog niet wist: in Ethiopië maken ze koffie volgens een echte 'ceremonie'. Vele mensen denken dat dit enkel voor speciale gelegenheden is, maar ook bij de gewone mensen thuis wordt hij nog steeds op deze manier gemaakt.

Alles staat klaar

Eerst wordt de koffie gewassen

dan geroosterd

er wordt ook wierook gebrand, geeft samen met de koffie een heel typische geur

genoeg geroosterd, water wordt op het vuur gezet

de koffiebonen worden niet gemalen, maar geplet, ongelooflijk
dat ze daar op deze manier poeder kunnen van maken

Klaar!

Op een bepaald moment raakte Meskerem helemaal overstuur. Ze is nu 5, de leeftijd van Thereza toen zij naar het weeshuis vertrok. Ze beseft nu veel meer dan vorige keer wat er gebeurt en weet dat het een hele tijd zal duren eer ze haar 'ehet' (zus) zal terugzien. Het was echt aandoenlijk en zette heel wat emoties in gang. Ethiopiërs kunnen moeilijk omgaan met wenende mensen, dat hebben we vroeger al ondervonden. Thereza kreeg het natuurlijk ook moeilijk (ook met de manier waarop Meskerem door Tago en Ayelew benaderd werd, troosten zit niet echt in de natuur van Ethiopiërs), Tago probeerde het verdriet te onderdrukken en dook weg achter het gordijn van de slaapkamer, maar het kwam eigenlijk niet meer goed...

We wisten op voorhand dat dit het moeilijkste moment van de reis zou zijn.

Thereza had het tijdens de rit naar Addis duidelijk nog moeilijk, maar slaagde erin het afscheid te verwerken tegen dat we in ons hotel aankwamen. Ze had vrij snel weer oog voor de omgeving, wat een goed teken is. Hopelijk kan ze het thuis ook een plaats geven.

Morgen onze laatste Ethiopische dag...

Dag 6 - terug naar Buge

Vandaag bracht Daniel ons - Thereza, mezelf, Tago, Meskerem en Roman - nog eens naar Buge. Beelden zeggen meer dan woorden.

Hieronder het moeilijkste stuk weg. Het eerste stuk ((vanuit Shashemene naar het Zuiden) is ok, asfalt met hier en daar putten die door Daniel vakkundig vermeden worden. Dan slaan we rechtsaf naar Durame, geen asfalt maar best ok, snelheid 50-60 km/u. Het stuk tussen Durame en Sishoto ligt echter heel slecht, heel ongelijk met veel stenen.

Maar... als je hier een paar dagen bent, stoor je je daar niet meer aan. Je neemt het zoals het komt. We willen naar Buge, dus moeten we die slechte weg erbij  nemen. Je zou verwonderd zijn over hoe snel je je daarin stelt.

Weg van Shishito naar Buge

2 gelukkige mensen

Tesfaye, zijn vrouw Ganeth, Thereza, Tago - de kindjes van Tesfaye en de zussen van Thereza

Chauffeur, gids, vertaler, steun en toeverlaat Daniel en Thereza

Thereza met een nicht. Het is opvallend dat de mensen die haar goed gekend hebben, eerst afstand houden, een soort van schrik hebben om haar te benaderen, terwijl anderen die verder van haar af stonden, onmiddellijk op haar af komen en haar willen knuffelen (en ook  nogal makkelijk vragen naar een en ander). 

Iedereen op sleeptouw. Ik kon niet anders dan denken: 'Ziedaar prinses Thereza'. Ze voelde zich bij momenten ook een beetje beschaamd: zij in haar mooie kleren tussen die kinderen ...

Een oom bij de plek waar iedereen uit de buurt water komt halen. Toen Thereza er nog woonde, was die er nog niet. Ook nieuw: een gezondheidscentrum vlak in de buurt.

Een leeftijdsgenoot van Thereza. Ze herinnerde zich hem niet echt wat het uiterlijk betreft, maar toen hij dichterbij kwam, 'voelde ze alsof ze hem al jaren kende'. 

Ik durf een kip vastnemen!

Zo zien voeten er uit na een dagje Ethiopië.

Tesfaye is echt een prachtmens. Hij heeft zo'n verstandige visie op de hele situatie. Daniel heeft veel met hem gepraat. Thereza heeft ons vroeger al verteld dat ze nooit honger heeft gehad, maar dat ze wel bij de armsten uit de omgeving hoorden. Tesfaye vertelde nu aan Daniel dat zowel hij als Tago gingen werken maar dat er 's avonds dikwijls enkel eten was voor Thereza en dat dit niet houdbaar was.
Ik drukte nog eens mijn dank uit voor hun moedige beslissing van toen.
Ik zou graag hebben dat de kinderen van Tesfaye ook naar school gaan, maar het probleem is dat er in de buurt geen school is... Over een oplossing hiervoor moeten we nog eens nadenken.

Het afscheid van Tesfaye was, zoals in 2012, hartverscheurend. Ik heb er geen ander woord voor. Op de terugweg zei Thereza: 'Ik weet dat we terugkomen dus dat ik hem nog ga zien en ik dacht dat ik niet meer ging wenen, maar het ging niet anders'. Ook Tesfaye weende, zijn tranen liepen gewoon over mijn arm. Niet eenvoudig, want ook al zijn Ethiopiërs zeer lichamelijk, wenen wordt moeilijker aanvaard. Vorige keer was Tago eerder boos op Thereza omdat ze weende, nu hield ze zich wat in.

Op de terugweg zong Meskerem volop Amhaarse liedjes. Roman deed een dutje.
Daniel en ik bespraken een en ander. Hij voelt zich nu ook een stuk verantwoordelijk voor de zusjes , ('It feels like they are my babies' - hij heeft ook 2 kinderen in dezelfde leeftijdscategorie) hij beloofde dat hij als hij in de buurt is, steeds bij hen zal langsgaan om te zien hoe het met hen is. Hij zal dan altijd wat verse groenten en aardappelen kopen, dat lukt voor hem nog. Hij heeft echt een gouden hart.
Hij suggereerde ook om melkpoeder te kopen: de medicijnen die Meskerem moet nemen, dienen met melk ingenomen te worden en voor Roman zal een portie melk elke dag ook wel geen kwaad kunnen. Dus kocht ik een grote doos melkpoeder. 

Het is nu paasweekend in Ethiopië ('Fasika'). Elk gezin koopt minstens 1 kip ('doro').
Hier in Haile Resort werd er gebarbecued en gedanst. De Ethiopiërs die hier verblijven (en wijzelf natuurlijk ook) dienen hun kippen niet zelf te slachten.
Dansen daarentegen, daar konden we niet neen tegen zeggen.

Foto's school + Haile Resort

De kippen die er hopelijk voor zorgen dat de kindjes wat meer eiwitten te eten krijgen

Meskerem en Roman, blij met de mutsjes die een grootmoeder van een klasgenoot van Liske gebreid heeft

Tago samen met de buurvrouwen. De middelste dame helpt hen om rond te komen en heeft er ook voor gezorgd dat Meskerem naar school kan.

Kinderen uit de buurt

Zo had ik het alfabet eerlijk gezegd nog niet bekeken

Elk kind kreeg een schriftje, een potlood en een gom. We hadden nog spullen bij, die hebben we aan de directrice gegeven om later eventueel zelf uit te delen. Ze hadden zelf de kinderen die uit armere gezinnen kwamen geselecteerd, maar we waren toch nog overrompeld over hun aantal.

2 zussen in de klas van Meskerem. Thereza kon amper tussen de banken. Ze zitten met 30 à 40 leerlingen in de klas.

Lake Awasa, zicht vanuit onze kamer

Bijschrift toevoegen