Dag 6 - terug naar Buge

Vandaag bracht Daniel ons - Thereza, mezelf, Tago, Meskerem en Roman - nog eens naar Buge. Beelden zeggen meer dan woorden.

Hieronder het moeilijkste stuk weg. Het eerste stuk ((vanuit Shashemene naar het Zuiden) is ok, asfalt met hier en daar putten die door Daniel vakkundig vermeden worden. Dan slaan we rechtsaf naar Durame, geen asfalt maar best ok, snelheid 50-60 km/u. Het stuk tussen Durame en Sishoto ligt echter heel slecht, heel ongelijk met veel stenen.

Maar... als je hier een paar dagen bent, stoor je je daar niet meer aan. Je neemt het zoals het komt. We willen naar Buge, dus moeten we die slechte weg erbij  nemen. Je zou verwonderd zijn over hoe snel je je daarin stelt.

Weg van Shishito naar Buge

2 gelukkige mensen

Tesfaye, zijn vrouw Ganeth, Thereza, Tago - de kindjes van Tesfaye en de zussen van Thereza

Chauffeur, gids, vertaler, steun en toeverlaat Daniel en Thereza

Thereza met een nicht. Het is opvallend dat de mensen die haar goed gekend hebben, eerst afstand houden, een soort van schrik hebben om haar te benaderen, terwijl anderen die verder van haar af stonden, onmiddellijk op haar af komen en haar willen knuffelen (en ook  nogal makkelijk vragen naar een en ander). 

Iedereen op sleeptouw. Ik kon niet anders dan denken: 'Ziedaar prinses Thereza'. Ze voelde zich bij momenten ook een beetje beschaamd: zij in haar mooie kleren tussen die kinderen ...

Een oom bij de plek waar iedereen uit de buurt water komt halen. Toen Thereza er nog woonde, was die er nog niet. Ook nieuw: een gezondheidscentrum vlak in de buurt.

Een leeftijdsgenoot van Thereza. Ze herinnerde zich hem niet echt wat het uiterlijk betreft, maar toen hij dichterbij kwam, 'voelde ze alsof ze hem al jaren kende'. 

Ik durf een kip vastnemen!

Zo zien voeten er uit na een dagje Ethiopië.

Tesfaye is echt een prachtmens. Hij heeft zo'n verstandige visie op de hele situatie. Daniel heeft veel met hem gepraat. Thereza heeft ons vroeger al verteld dat ze nooit honger heeft gehad, maar dat ze wel bij de armsten uit de omgeving hoorden. Tesfaye vertelde nu aan Daniel dat zowel hij als Tago gingen werken maar dat er 's avonds dikwijls enkel eten was voor Thereza en dat dit niet houdbaar was.
Ik drukte nog eens mijn dank uit voor hun moedige beslissing van toen.
Ik zou graag hebben dat de kinderen van Tesfaye ook naar school gaan, maar het probleem is dat er in de buurt geen school is... Over een oplossing hiervoor moeten we nog eens nadenken.

Het afscheid van Tesfaye was, zoals in 2012, hartverscheurend. Ik heb er geen ander woord voor. Op de terugweg zei Thereza: 'Ik weet dat we terugkomen dus dat ik hem nog ga zien en ik dacht dat ik niet meer ging wenen, maar het ging niet anders'. Ook Tesfaye weende, zijn tranen liepen gewoon over mijn arm. Niet eenvoudig, want ook al zijn Ethiopiërs zeer lichamelijk, wenen wordt moeilijker aanvaard. Vorige keer was Tago eerder boos op Thereza omdat ze weende, nu hield ze zich wat in.

Op de terugweg zong Meskerem volop Amhaarse liedjes. Roman deed een dutje.
Daniel en ik bespraken een en ander. Hij voelt zich nu ook een stuk verantwoordelijk voor de zusjes , ('It feels like they are my babies' - hij heeft ook 2 kinderen in dezelfde leeftijdscategorie) hij beloofde dat hij als hij in de buurt is, steeds bij hen zal langsgaan om te zien hoe het met hen is. Hij zal dan altijd wat verse groenten en aardappelen kopen, dat lukt voor hem nog. Hij heeft echt een gouden hart.
Hij suggereerde ook om melkpoeder te kopen: de medicijnen die Meskerem moet nemen, dienen met melk ingenomen te worden en voor Roman zal een portie melk elke dag ook wel geen kwaad kunnen. Dus kocht ik een grote doos melkpoeder. 

Het is nu paasweekend in Ethiopië ('Fasika'). Elk gezin koopt minstens 1 kip ('doro').
Hier in Haile Resort werd er gebarbecued en gedanst. De Ethiopiërs die hier verblijven (en wijzelf natuurlijk ook) dienen hun kippen niet zelf te slachten.
Dansen daarentegen, daar konden we niet neen tegen zeggen.