Dag 3

Deze morgen vertrokken we om 8.30u, we pikten Tagesech en de 2 meisjes op in Shashemene en reden door naar Buge. Thereza en ik herinnerden ons nog het grootste deel van de weg, eerst gewoon asfalt, dan naar rechts tot Durame over een verharde weg, zelfde weg tot Shishoto, en dan links naar omhoog over aarden weg. Het stuk tussen Durame en Shishito lag echter veel slechter dan we ons herinnerden... en het duurde ook nog langer, leek het! In totaal vanuit Shashemene 3 uur.

Het laatste stuk tot Buge kwam ons niet helemaal bekend voor, maar ja, wij zijn het niet zo gewoon om de ene boom uit de andere te herkennen. Het baantje naar de hut herkenden we wel direct, en Tesfaye kwam onmiddellijk naar buiten... om de zitbanken onder de boom te zetten. De begroeting tussen Thereza en Tesfaye was opnieuw zeer emotioneel, mama Tagesech was net als de vorige keer lastig omdat Thereza weende. Ik liet Daniel nog eens uitleggen dat dit uit blijdschap is, ze wordt zeer emotioneel omdat het altijd zo lang geleden is.

Als snel werden we omringd door een hele hoop mensen en kinderen. En daar kwam ineens Ancho aangewandeld! Zij is een oude vrouw die veel voor Thereza gezorgd heeft. Ze is ondertussen ongeveer 80, en had waarschijnlijk niet verwacht haar nog eens te 'zien'. Zien tussen aanhalingstekens, want ik denk niet dat haar ogen nog helemaal naar behoren functioneren.

Tesfaye heeft ondertussen (zoals we reeds een beetje gevreesd hadden) 3 kinderen. Het 2^e kindje heeft duidelijk een ingreep aan de lip ondergaan. Het 3^e is een pasgeboren baby.

We deelden knuffels, potloden, ballons uit. Thereza deelde zelfgemaakte en andere armbandjes uit. Grappig: ook de volwassen mannen wilden een armbandje. Handen werden gretig uitgestoken, in die mate dat Daniel zei dat het 'enough' was.

Op een bepaald moment moesten we binnen in de hut, zodat we konden praten. We gaven het fotoalbum aan Tesfaye, Daniel deed de nodige uitleg. Het duurde niet lang of ook de hut stond vol mensen... een deel ervan familie, een deel ervan niet. We maakten kennis met nog een oom van Thereza en zelfs een grootoom van Tesfaye en Tagesech.

Tesfaye deed een hele uitleg. Hij bleek ons uitgebreid te bedanken, voor wat we doen voor Thereza, voor het feit dat we hen komen bezoeken, hij kan echt niet meer van ons vragen, zei hij, dan dat Thereza een goede opleiding krijgt, gelukkig is bij ons, en dat hij weet dat ze het goed heeft en gelukkig is. Hij bleef maar zinnen maken met 'amasegenalo' (Amhaars voor dank u). Daniel bleef maar Engelse zinnen vertalen met 'thank you' en 'happy'. In die mate dat we op Thereza's i-pod 'Happy' van Pharell lieten horen. Als je dacht dat dat liedje de wereld rondgegaan is, Ethiopië blijkt het toch niet bereikt te hebben (Daniel kende het ook niet en hij woont in Addis).

We kregen koffie, frisdrank ('fris' is wel niet het juiste woord), brood, iets wat ze van kikkererwten gemaakt hadden, mango's. Altijd zo gênant dat we niet in alles tegelijk goesting hebben. En met die moeilijke rit in het vooruitzicht wilden we onze maag wel wat sparen...

Het afscheid was niet moeilijk, vermits we vrijdag terugkeren. Iedereen nog steeds happy.

Ik sprak er Daniel over aan dat het leven voor Tagesech toch makkelijker was in Buge dan in Shashemene. Een hut die een heel stuk groter is dan het 'huisje' in Shashemene, voldoende eten, haar familie rond haar (onderweg waren we te weten gekomen dat ze anders nooit in Buge komt, ze kan het bus ticket niet betalen. Roman was er nog nooit geweest en maakte meteen ook haar eerste autorit mee). Het is een kwestie van werk, zei Daniel. In Buge is er geen werk. Ik kan me niet laten te bedenken dat er in Shashemene voor hen toch ook niet zoveel te rapen valt. Zij doet de was voor andere huishoudens, hij zit meer zonder dan met werk.

Sabine kwam met een goed idee om hen wat structurele hulp te bieden: we kopen haar een paar kippen. Die leggen eitjes, zo hebben ze ook wat proteïnen en als ze geen eieren meer leggen, kunnen ze hen slachten en hebben ze vlees.

Gisteren hadden we vernomen dat Meskerem naar een 'echte' school gaat. Eerst kreeg ze een soort van vrijwilligersonderricht, maar ze wou zelf graag naar de 'echte' school. Iemand heeft voor hen geregeld dat ze nu een jaar gratis naar die school kan, maar wat nadien? Alle leerlingen moeten schoolgeld betalen en ook een uniform aankopen. We besloten om morgen naar die school te gaan en de schoolspullen die we bij hebben daar achter te laten. Zo is de school Meskerem goed gezind en kan ze misschien voor volgend jaar ook iets regelen. Ik zal proberen met Gerard (onze reisagent) te regelen dat ik regelmatig geld stuur waarmee hij dan schoolspullen koopt die bezorgd worden op die school.

Beide ideeën werden door Daniel en Tago goedgekeurd.

Op de terugweg in de auto kwam Meskerem wel helemaal weer tot leven. Ze zong, praatte honderduit met Thereza (die er uiteraard niets van verstond), net zoals 2,5 jaar geleden. Daniel vertelde dat ze op de vraag 'Wie is dat?' (doelend op Thereza) heel fier en overtuigd antwoordde: 'Mijn zus'. Ik hoop dat morgen bij de dokter niets ernstigs aan het licht komt, dat het enkel ondervoeding blijkt te zijn.